legalisatie
Verdrag tot afschaffing van het vereiste van legalisatie van buitenlandse openbare akten (Apostilleverdrag), gedaan te Den Haag op 5 oktober 1961.

Dit verdrag is in werking en kent wereldwijd een groot succes anno 2007.
Ziehier enkele verdragsstaten: Albanië, Andorra, Antigua en Barbuda, Argentinië, Armenië, Australië, Bahamas, Barbados, België, Belize, Bosnië-Herzegovina , Botswana, Brunei Darussalam, Bulgarije, China (enkel Bijzonder Administratief Gebied Hong Kong), China (enkel Bijzonder Administratief Gebied Macau), Colombia, Cyprus, Duitsland, El Salvador, Estland, Fiji, Finland, Frankrijk, Grenada, Griekenland, Hongarije, Ierland, Israël, Italië, Japan, Joegoslavië, Kazakstan, Kroatië, Lesotho, Letland, Liberia, Liechtenstein, Litouwen, Luxemburg, Macedonië (FYROM), Malawi, Malta, Marshalleilanden, Mauritius, Mexico, Namibië, Nederland, Nieuw Zeeland, Niue, Noorwegen, Oostenrijk, Panama, Portugal, Roemenië, Russische Federatie, Samoa, San Marino, Seychellen, Sint Kitts en Nevis, Sint Lucia, Sint Vincent en de Grenadines, Slovenië, Spanje, Suriname, Swaziland, Tonga, Trinidad en Tobago, Tsjechische Republiek, Turkije, Venezuela, Verenigd Koninkrijk, Verenigde Staten, Wit-Rusland, Zuid-Afrika, Zweden, Zwitserland.

Toch moet men steeds goed opletten want zelfs binnen West-Europa ontbreken er anno 2007 nog steeds een aantal landen (Denemarken bijvoorbeeld). En bijvoorbeeld Canada ontbreekt anno 2007.

Men plaatst een stempel op het origineel document (of op een papier dat men aanhecht):
In die stempel staan een aantal essentiele gegevens over het overheidsdocument: wie het heeft getekend, wanneer, ...

De stempel (Apostille) wordt geplaatst in het land waar het overheidsdocument is opgemaakt.
Dat land is het best geplaatst om het document dat zijn eigen overheid heeft opgemaakt te beoordelen.

De apostille is eenvoudig herkenbaar in het buitenland omdat ze in alle landen steeds op dezelfde wijze wordt opgemaakt.