law - notary - sale

Algemeen reglementair kader met betrekking tot de regels van de notariële praktijk
(Tekst aangepast aan de beslissingen van de algemene vergadering van de nationale kamer van notarissen: - van 24 oktober 2000 en - van 26 april 2005)

Hoofdstuk II – Algemene principes

Afdeling 5. Tekoopstelling van onroerende goederen

Artikel 13. De provinciale reglementen inzake openbare verkoop of tekoopstelling uit de hand van onroerende goederen mogen geen clausules bevatten die de keuze van de cliënt-verkoper kunnen beïnvloeden ten gunste van een notaris van het betrokken genootschap.

Zo mag een reglement, dat in de voorwaarden voor de tekoopstelling voorziet dat de koper andere lasten zal dragen dan de kosten van de akte en andere bijkomende kosten van de koop bedoeld in artikel 1593 B.W, zoals vergoeding voor bemiddeling van de verkoop uit de hand of publiciteitskosten van de openbare verkoping, enkel van toepassing zijn op onroerende goederen die gelegen zijn in het rechtsgebied van het genootschap.

Commentaar

Wanneer de notaris door de eigenaar gelast is een onroerend goed te koop te stellen, kan de notaris hem voorstellen om in de verkoopsvoorwaarden ( ongeacht of deze voortvloeien uit de algemene voorwaarden van een openbare verkoop of uit de bewoordingen van de koop-verkoopovereenkomst) clausules in te lassen waardoor de koper buiten de aktekosten in eigenlijke zin (die hem ten laste gelegd worden krachtens artikel 1593 BW) ook kosten moet dragen zoals publiciteitskosten of het ereloon voor bemiddeling.
Dergelijke bepalingen – die niet verboden zijn voor zover zij volledig begrepen en aanvaard zijn door de koper – worden als gunstig beschouwd door de verkoper,aangezien hij uit de verkoop een prijs zal halen die niet verminderd is met deze kosten, die hem normaal ten laste zouden zijn.
Het gebruik van dergelijke clausules kan bijgevolg bij notarissen die deze clausules voorstellen een cliënteel aantrekken dat normaal geen reden heeft om zich tot hen te wenden, en met name het cliënteel van eigenaars van onroerende goederen die gelegen zijn buiten de regio waar deze clausules doorgaans gebruikt worden. Daarom voorziet dit artikel dat de reglementen van tekoopstelling, opgesteld door de genootschappen, die het gebruik van deze clausules aanmoedigen, enkel betrekking mogen hebben op onroerende goederen die gelegen zijn in het rechtsgebied van dat genootschap